Hoe het allemaal begon.. 

Iedereen is wel eens bezig met zijn gezondheid; meer sporten, minder drinken, beter eten en ga zo maar door. We maken dagelijks keuzes waardoor we kunnen zeggen dat we gezond bezig zijn, of ongezond natuurlijk. Het lijkt zo normaal tot dat je deze keuze ontnomen wordt. In oktober van 2016 zat ik met mijn sporttas in de wachtkamer van het ziekenhuis. Ik was voelde me top fit, sportte 6 keer per week en was aan het welbekende rijst, kip en broccoli dieet (geen aanrader). ‘Lars van Vuuren?’ werd er geroepen door de internist. ‘Mooi snel, dan kan ik voor het eten nog even sporten’ dacht ik. Toen de internist aan mij vroeg: Oh.. Ben je alleen? Wist ik dat er iets niet goed was. ‘Ja Lars.. We hebben met de biopsie toch iets gevonden. We hebben Hodgkin gediagnosticeerd’. Al snel volgde: Dat is lymfeklierkanker. 

Op dat moment was ik 20 jaar oud en was ik druk bezig met mijn studie en werk. Daarnaast was ik begonnen met social media omdat ik op dat moment #fitboy ambities had. De eerste twee maand van mijn behandeling hield ik het nog vol om dit allemaal te blijven doen. Weliswaar op een iets lager vuurtje maar hé, niemand die dat me kwalijk nam. Na 12 chemo’s was ik klaar om mijn leven weer op te pakken. Ik was namelijk na de 4e chemo al schoon verklaard en hoefde ik alleen nog maar de chemo’s af te maken om recidief te voorkomen. Tenminste, dat was de verwachting.. Toen ik na 12 chemo’s een laatste controle scan kreeg, als een soort van goedkeuring om de champagne open te trekken, kwam het nieuws dat de kanker weer terug was gekomen. 

Ik kreeg 3 weken de tijd om me mentaal en fysiek voor te bereiden op een hele zware 6 maanden. De foto hierboven is afkomstig uit een van die 3 weken. Ik was toen op één van de mooiste plekken waar ik ooit ben geweest, het Seoraksan National Park. Toen ik een paar dagen later in het vliegtuig naar huis zat kon de tijd me niet langzaam genoeg gaan. Ik moest weer terug naar de realiteit. Er stonden me 3 zware chemokuren te wachten met tot slot, als klapper op de vuurpijl, een stamceltransplantatie.

Deze stamceltransplantatie is het meest heftige maar ergens ook mooiste dat ik ooit in mijn leven meegemaakt heb. Het was de finale klap die al het goede en kwade in mijn lichaam kapot maakte. Wanneer je voor zo een lange tijd de meerderheid van de dag doorbrengt in bed, krijg je wel de mogelijkheid om na te denken. Wat ging ik in godsnaam met mijn leven doen wanneer dit allemaal achter de rug is?

Ik wil weer fit worden, een eigen bedrijf beginnen en mijn steentje bijdragen om anderen te helpen. Toen begon ik na te denken over manieren waarop ik dit kon combineren en alles viel op zijn plek. Fit for Good een bedrijf dat zich richt op het motiveren en inspireren van mensen die ervoor kiezen om gezond te willen leven en aan de andere kant de mensen helpt die hun gezondheid niet eigen hand hebben.